Inofama S.A.

Cynkowanie ogniowe A A A

    Cynkowanie ogniowe zwane też zanurzeniowym jest szeroko stosowaną metodą zabezpieczania konstrukcji stalowych przed korozją.

   Geneza tego procesu sięga XVIII wieku, kiedy to francuski chemik Malouin, zanurzając stalowy element w ciekłym cynku odkrył na jego powierzchni srebrzystą powłokę.

   Współcześnie cynkowanie przeprowadza się w ocynkowniach o wysokich standardach jakościowych. Proces składa się z kilku, technologicznie zaawansowanych etapów pośrednich, w wyniku których na drodze odtłuszczenia, trawienia i płukania uzyskuje się czystą powierzchnię gotową do zanurzenia w kąpieli cynkowej.
Produktem końcowym cynkowania ogniowego jest ochronna powłoka o wielowarstwowej strukturze. Jej najbardziej zewnętrzną warstwę (tzw. warstwa Gamma) tworzą związki Fe i Zn, w którym żelazo stanowi 25%. Grubość tej warstewki wynosi około 1 µm. Poniżej znajduje się warstwa Delta. Zawartość żelaza w tej podwarstwie sięga 10%. Kolejną warstwą jest warstwa Zeta, w której udział żelaza jest najniższy. Bezpośrednio przy powierzchni stali występuje warstwa prawie czystego cynku.

 

Minimalną grubość powłoki cynkowej wylicza się w oparciu o następujące dane:

  • grubość cynkowanej stali,
  • czas przebywania wsadu w kąpieli cynkowej,
  • zawartość krzemu i fosforu w cynkowanym materiale.

    Prawidłowo wykonana powłoka cynkowa w zależności od grubości, agresywności środowiska i erozji mechanicznej wytrzymuje od 10 do 100 lat. 
 

    Cynkowanie ogniowe to ekonomiczny i ekologiczny sposób zabezpieczenia stali, w wyniku którego uzyskuje się powłoki antykorozyjne o wysokich walorach technicznych i estetycznych.